
Transformatieverhaal: de gescheiden en beschadigde moeder met een (carrière)droom
Ken je dat: van die momenten dat je éxtra blij bent met je werk? Dat je voelt ‘ja, hier doe ik het voor’? Het zijn van die geluksmomentjes die je vertellen dat je op het juiste werkpad zit. Ikzelf heb heel bewust voor een eigen coachingsonderneming gekozen. Niet alleen omdat het bij mijn natuur en capaciteiten past, maar ook omdat ik écht een verschil kan maken voor mensen. Een baan met een hart dus – eentje met betekenis. Vandaag deel ik een verhaal van een bijzondere transformatie. Een verhaal over een vrouw met een spreekwoordelijke rugzak… én een persoonlijke missie.
Gescheiden, alleenstaand, beperkt én hoopvol
Ergens in de veertig was ze, de vrouw die ik mocht begeleiden. Ze was hier rond haar vijfentwintigste komen wonen vanuit een ander land, samen met haar twee kinderen. Met de nodige bagage, waaronder een ex-man die haar mishandelde, hoopte ze hier een gelukkiger leven te leiden. Via haar oud-werkgever werd ze aan mij gekoppeld en werd al snel duidelijk dat ze zowel fysieke als mentale klachten had. Mijn rol? Samen met haar kijken wat haar mogelijkheden op de arbeidsmarkt waren en natuurlijk: naar haar luisteren. Haar écht zien. Ik weet nog dat ik dacht dat het me behoorlijk zwaar leek, de situatie waarin zij zat. Gescheiden, alleenstaande moeder, al die lichamelijke en geestelijke klachten. Ze kreeg alle ruimte om haar issues met mij te bespreken en haar hart te luchten. Iets wat nodig was, zodat zij het vertrouwen voelde dat wát er ook speelde, alles besproken mocht worden. Zonder oordelen en met oprechte aandacht luisterde ik naar haar verhaal en gaf ik de ondersteuning die nodig was. Tuurlijk, ik snapte ook dat het best een uitdaging kon worden om passend werk te vinden met haar belastbaarheid. Toch zijn dit juist de mensen waar ik anderzijds onwijs veel hoop in heb. Ze komen ergens vandaan, willen écht vooruitkomen en doen er alles aan om dat te bereiken. Zo gaf ze aan dat ze veel inspiratie haalde uit motiverende Podcast-sprekers. Ja, krachtig en moedig vond – en vind – ik haar.
Haar kappersdroom: ‘maar hoe ga ik dit allemaal doen?’
Ze had werkervaring in de administratie, maar gaf duidelijk aan dit niet meer te willen. Waar haar echte passie lag? Bij het kappersvak. Een totaal andere richting, zul je misschien denken, en daarnaast niet de meest makkelijke switch, zo na je veertigste. Een gedachte die niet vreemd is, dat hoor ik namelijk veel om me heen. Zo zag deze dame zelf ook de welbekende beren op de weg. Een kijkje in haar hoofd op dat moment:
- ‘Omscholen? Maar ik moet toch ook een inkomen hebben?’
- ‘Ik heb twee kinderen, ik moét mijn huur kunnen betalen’
- ‘Wat als het niet lukt? ‘Hoe ga ik dit allemaal doen?’
De angsten naar de achtergrond, haar passie naar de voorgrond
Allemaal begrijpelijke gedachten, maar wel vooral uit angst – en daarmee een blokkade in haar carrièredroom. Na meerdere gesprekken én een flinke dosis moed en hoop, wist deze vrouw haar angsten en bezwaren naar de achtergrond te schuiven. Met elkaar gingen we op zoek naar kappersopleidingen in haar buurt. Na een waardevolle zoektocht, schreef ze zich in bij een opleiding en vond ze een leerwerkplek. Een combinatie van studeren en werken. Een plek waar ze met haar passie aan de slag kon en tegelijkertijd geld voor haarzelf en haar kinderen kon verdienen. Hoe mooi is dat?! Ik heb haar hier nog een tijdje begeleid, totdat het traject (volgens afspraken met haar oud-werkgever) was afgerond.
4 jaar later: dat ene berichtje op Instagram…
Nadat zij haar (leerwerk)plek had gevonden en was gesetteld, heb ik haar niet meer gesproken. Jammer, maar dat is hoe zo’n traject op zo’n moment zakelijk gezien gaat en ook hoort te gaan. Extra verrast was ik dus, toen ik zo’n vier jaar later plots een berichtje ontving. Op Instagram, van haar…
‘Hoi Debby, hoe gaat het met je? Ken je me nog? Je was mijn coach. Ik ga jouw hulp nooit vergeten. Hartelijk bedankt daarvoor! Als je in de buurt bent, zou ik het leuk vinden als je een keer langskomt op mijn werkplek. Groetjes, A’
Ik werd direct zo blij! Ik zag dat zij inmiddels een eigen succesvolle beautysalon in het hartje van Rotterdam heeft. Een plek die er op de foto’s supermooi en professioneel uitziet. Ze heeft het gewoon geflikt, ik ben zo trots op haar! Alle credits naar haar, want hoe waardevol mijn coaching ook was, ze heeft elke stap toch echt zelf gezet. Ja, ik kreeg oprecht kippenvel van haar bericht. Nog steeds, omdat ik weet waar ze vandaan komt. Hét bewijs dat als je iets echt wilt, het kan. Als je het jezelf maar gunt en stappen durft te zetten.
Iedereen heeft iemand nodig, die in je gelooft en je steunt
Ik vond het zo bijzonder dat ze me na al die jaren nog een berichtje stuurde en vroeg me af waarom ze me nog niet vergeten was. Terugkijkend op het traject, is het ‘t belangrijkste geweest dat ik haar heb gesteund in de moeilijke tijden die ze doormaakte. Ik nam haar toestand serieus. luisterde oprecht en gaf haar dromen en wensen de ruimte. Ik stond niet boven of voor haar, maar naast haar. Dat betekent ook dat ik af en toe de empowerment cheerleader uithing. Met name op de momenten dat ze het moeilijk had – ze dat extra zetje nodig had om weer vooruit te kunnen komen. Ik geloof erin dat iedereen iemand in zijn of haar leven nodig heeft die in je gelooft en ondersteunt in de wensen en dromen die je hebt. Dat als diegene niet durft te geloven in zijn/haar dromen, de ander de ‘brandstof’ kan geven om dat wél te durven. Je weet wel, zodat je er eerst samen, en daarna zelf voor kunt gaan. Een droom is namelijk leuk, maar er realiteit van maken is nog véél mooier. En eerlijk: verdient iedereen die kans niet?
Dit soort transformaties? Daar doe ik het voor!
Om weer even terug te komen op het introgedeelte van deze blog. Dit soort transformatieverhalen, dat is waar ik het allemaal voor doe. Het verschil tussen de eerste keer dat wij elkaar spraken en de laatste keer is bizar groot. Ze kwam van een onzekere plek. Geen baan, veel struggles en zorgen. Ze staat nu op een punt waar ze gelukkig is. Met haar eigen salon, precies zoals ze droomde, en goed voor zichzelf én haar kids zorgend. En dat na haar veertigste, alleenstaand en met de nodige fysieke en mentale uitdagingen. De meesten durven deze sprong niet te wagen, zij deed het. En man, wat ben ik dankbaar dat ik haar hierin mocht helpen. A, ik ben trots op je, maar bovenal mag je dat op jezelf zijn!
PS: ervaar jij net als ik regelmatig geluksmomenten op werk? Fijn! Ben je iets minder gelukkig in je werk en voel je dat het tijd is voor verandering? Weet dat je meer dan welkom bent – ik help je graag. In het zetten van zakelijke stappen, maar ook persoonlijke. 🙂
